phongphit.com : การสื่อสารคือการพัฒนา

ปรับฐานคิด

ปรับฐานคิด (598)

     สยามรัฐรายวัน 14 กันยายน 2554

     นโยบายที่มากด้วย “การให้” เพื่อเอาใจประชาชน แบบใจกว้างอย่างมหาสมุทร เหมือนกับการปั่นราคาประเทศไทย เศรษฐกิจไทย เป็นอะไรที่น่ากลัว เพราะประชาธิปไตยแบบไทยๆ ที่เอาแต่รูปแบบ มีแค่การไปเลือกตั้ง ไม่มีระบบการตรวจสอบที่ดี ปล่อยเป็นหน้าที่ฝ่ายค้านคนเดียว ผลประโยชน์และเม็ดเงินหลายล้านๆ จะควบคุมทั่วถึงได้อย่างไร

     การคอร์รัปชั่นที่กำลังเพิ่มมากยิ่งขึ้นเป็นเงาตามตัวประชานิยม เมื่อมีโครงการ มีผลประโยชน์ และดำเนินการอย่างเร่งด่วน ไม่มีการเตรียมตัว เตรียมใจ เตรียมคน เตรียมพื้นที่ เตรียมชุมชน เพราะเป็นนโยบายของพรรคการเมืองที่ต้องให้เห็นผลทันทีทันใดทันใจและทั่วถึงทั่วประเทศ  ถ้าหากเจ๊งหรือมีปัญหา ชาวบ้านเป็นหนี้มีทุกข์ทีหลังก็ช่างมัน เอาไว้ไปตายเอาดาบหน้า หาโครงการใหม่ๆ ไปกลบไปแก้ได้อีก

     การต่อต้านการโกงกินหรือคอร์รัปชั่นมีความพยายามกันมานานแล้ว แต่ก็เป็นไฟไหม้ฟาง ไม่เคยเป็นชิ้นเป็นอัน นโยบายของรัฐบาลก็อาจจะเอ่ยถึงเรื่องนี้บ้าง แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร เขียนไว้ให้ดูดี ไม่มีรายละเอียด เอาไว้เป็นแจกันประดับโต๊ะให้สวยงาม

     ภาคประชาชนก็มีความพยายาม แต่ไม่มีการจัดขบวนการที่ต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม ถูกตีทีเดียวก็แตก หรือไม่ก็ถูกแบ่งแยกทำลายด้วยวิธีการต่างๆ ของฝ่ายที่เสียประโยชน์ ขณะที่ภาคธุรกิจเองก็เพิ่งจะออกตัวออกโรง เริ่มเห็นเป็นรูปธรรมอยู่บ้าง

Wednesday, 07 September 2011 00:00

ยับเยิน vs ยั่งยืน

Published in ปรับฐานคิด Written by

     สยามรัฐรายวัน 7 กันยายน 2554 

     เดินทางต่างจังหวัดจะเห็นการขยายตัวของพืชเศรษฐกิจที่รุกป่า รุกนา รุกสวน รุกไร่ของชาวบ้าน เห็นค้าปลีกยักษ์ใหญ่ทั้งหลายขยายอาณาจักรลงไปสู่ชุมชน จนยากที่ร้านโชห่วยเล็กๆ จะอยู่ได้ ถ้าไม่กลายเป็นส่วนหนึ่งของทุนนิยมอุปถัมภ์โดยขึ้นต่อยักษ์เหล่านี้

     เช่นเดียวกับการรุกเข้าไปในชุมชนของพืชเศรษฐกิจ ซึ่งไม่ได้มีแต่การขยายตัวของพื้นที่การปลูกมัน อ้อย ยาง ข้าวโพด ไปจนถึงพืชผักผลไม้ต่างๆ แต่เป็นการเข้าไปของ “ทุนอุปถัมภ์” ในนามของเกษตรพันธสัญญา ในนามของพันธุ์พืช พันธุ์สัตว์ที่กำลังถูกผูกขาดโดยนายทุน

     การรุกเข้าไปในชุมชนเป็นไปหลายรูปแบบ ถ้าเปรียบกับธุรกิจ นายทุนใช้ทั้งไม้แข็งไม้นวม ใช้การครอบงำแบบซื้อตัว ซื้อที่ ซื้อความรู้ความสามารถของชาวบ้าน ผู้นำชุมชนที่เป็นอุปสรรคต่อการ “ฮุบ” ที่ดิน การผูกขาดพันธุกรรม ทำลายความหลากหลาย ทำลายพันธุ์พืชพื้นบ้าน โดยการซื้อที่ดินที่ปลูกพืชเหล่านี้ก็มี แล้วให้เจ้าของที่ดินมาทำงานด้วยค่าแรงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

     นายทุนเหล่านี้รู้ดีว่า อาวุธอันเดียวที่เหลืออยู่ของชุมชน คือ “วัฒนธรรม” เป้าหมายการทำลายอาวุธนี้จึงเกิดขึ้นหลายลักษณะ ซึ่งอาจจะไม่ใช่เรื่องประเพณีวัฒนธรรมภายนอก แต่หมายถึงความหลากหลายทางพันธุกรรมอันเป็นมรดกของบรรพบุรุษของแต่ละท้องถิ่น

Wednesday, 31 August 2011 00:00

โรคอ้วน

Published in ปรับฐานคิด Written by

     สยามรัฐรายวัน31 สิงหาคม 2554 

     โรคอ้วนกำลังคุกคามสังคมอเมริกัน ต้นแบบของสังคมบริโภค ปัญหาเศรษฐกิจก็กำลังรุมเร้าสังคมแห่งนี้ที่เป็นต้นแบบของทุนนิยม คงไม่ผิดถ้าจะอธิบายสั้นๆ ว่า นี่คือผลกรรมของการกินเกินขนาด กินเกินได้ ใช้เกินมี บริโภคเกินพอดี ไม่มีสำนึก ประเภทดีชั่วรู้หมด แต่อดไม่ได้

     โรคอ้วนจำกัดความโดย “มวลกาย” (BMI น้ำหนักหารด้วยส่วนสูงยกกำลังสอง) คนน้ำหนักปกติมวลกายอยู่ระหว่าง 18-25 ถ้าระหว่าง 26-30 ถือว่าน้ำหนักเกิน ถ้าเกิน 30 ถือว่าเป็นโรคอ้วน ซึ่งเสี่ยงสูงที่จะเป็นโรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง เบาหวาน มะเร็ง และโรคข้อเข่าเสื่อม

     วันนี้คนอเมริกันกว่าร้อยละ 60 น้ำหนักเกิน ร้อยละ 30 เป็นโรคอ้วน หมายความว่า คนอเมริกัน 1 ใน 3 เป็นโรคอ้วน คนอังกฤษ 1 ใน 4  คนออสเตรเลียและฝรั่งในยุโรปหลายประเทศ 1 ใน 5 เป็นโรคนี้

     ขณะที่คนไทยที่น้ำหนักเกินมีมากขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเด็กเยาวชนคนหนุ่มคนสาว แม้ว่าตัวเลขคนเป็นโรคอ้วนจะยังไม่มากเท่าคนอเมริกันและฝรั่งชาติต่างๆ แต่แพทย์ประเมินว่า ถ้าหากพฤติกรรมการกินการอยู่ยังเป็นเช่นนี้ อีกไม่ถึง 10 ปี คนไทย 1 ใน 3 จะเป็นโรคอ้วนเท่ากับคนอเมริกันวันนี้

Wednesday, 24 August 2011 00:00

จิตสำนึก

Published in ปรับฐานคิด Written by

     สยามรัฐรายวัน 24 สิงหาคม 2554 

     สำนึกหรือจิตสำนึกในทางจิตวิทยาเป็นสภาวะของความรู้ตัว แต่เมื่อนำมาใช้ในชีวิตจริง เราหมายถึงอะไรมากกว่านั้นมาก โดยเฉพาะหมายถึงความรับผิดชอบชั่วดี 

     การพัฒนาจิตสำนึกเป็นเรื่องยาก เพราะหมายถึงการเปลี่ยนวีธีคิด ซึ่งจะตามมาด้วยวิธีปฏิบัติและการให้คุณค่าอีกแบบหนึ่งที่แตกต่างจากเดิม ดีกว่าเดิม เพราะเกิดทัศนะการมองโลกอีกแบบหนึ่ง

     การพูดการสอนอย่างเดียวคงไม่สามารถเปลี่ยนสำนึกคนได้ง่ายๆ เพราะฟังได้แต่เดี๋ยวก็ลืม จึงมีกระบวนการหลายๆ อย่างผสมผสานกันเพื่อ “ปลูก” หรือ “ปลุก” หรือ “เปลี่ยน” จิตสำนึกของคน ที่ต้องปลูกเพราะเป็นอะไรใหม่ที่เขาไม่มี ที่ต้องปลุกเพราะอาจมีอยู่แต่ยังหลับใหลไม่ตื่น ที่ต้องเปลี่ยนเพราะที่มีอยู่นั้นไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง

     การพัฒนาจิตสำนึกเป็นคำรวมๆ เพื่อบอกว่ามีการปลูก ปลุก หรือเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของผู้คน เช่น การพัฒนาสำนึกสิ่งแวดล้อม เพื่อให้ผู้คนร่วมกันรับผิดชอบต่อสภาวะสิ่งแวดล้อม เริ่มตั้งแต่ในบ้าน ในชุมชน ในที่สาธารณะ