phongphit.com : การสื่อสารคือการพัฒนา

ปรับฐานคิด

ปรับฐานคิด (599)

Wednesday, 28 December 2011 00:00

คำถามที่ชอบธรรม

Published in ปรับฐานคิด Written by

     สยามรัฐรายวัน 28 ธันวาคม 2554 

     สังคมไทยไม่ชอบคนตั้งคำถาม คนถามมักถูกมองว่าถ้าไม่เป็นคนโง่ ไม่รู้เรื่อง ก็เป็นคนอวดดี อวดเก่ง อยากแสดง คนไทยถูกสอนให้หาคำตอบ ท่องคำตอบ ใครท่องเก่งก็สอบได้คะแนนดี เป็นสังคมปรนัยให้กาถูกกาผิดมากกว่าสังคมอัตนัย ที่สอนให้คนคิด เขียน อธิบาย บรรยาย แสดงออก วิพากษ์ วิจารณ์

     คนไทยถูกสอนให้ยอมต่ออำนาจ ยอมผู้ใหญ่ เดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด ให้เชื่อฟัง คนอ่อมน้อยถ่อมตนเป็นคนน่ายกย่องว่าเป็นคนดี คนเก่ง ที่พ่อแม่สอนลูกให้เอาอย่าง คนที่โต้เถียงเป็นคนดื้อ คนรั้น ไม่รักดี

     วันนี้เรารู้แล้วว่า เดินตามผู้ใหญ่ไม่ได้แปลว่าจะไม่โดนหมากัด  ความเชื่อ ค่านิยมที่มาจากสังคมเก่า ที่ถ่ายทอดสืบทอดมาทางผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ถูกต้องเสมอไป รักดีหามจั่วรักชั่วหามเสา เป็นอะไรที่ทำให้คนเห็นแก่ตัว เช่นเดียวกับ รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี 

     มีคำสอน คติหลายอย่างที่ผู้ใหญ่ใช้เพื่อให้คนรู้จักเอาตัวรอดในยามลำบาก คับขัน แต่ก็ใช้กันผิดๆ จนไปส่งเสริมให้คนเป็นศรีธนญชัย คือฉลาดแกมโกง เอาเปรียบคนอื่นเพื่อตัวเองจะได้เอาตัวรอด เอาสีข้างเข้าถู สองง่ามสามแง่ หรือ “แถ” แบบหน้าด้าน ประมาณตลกคาเฟ่ที่อำกันไปอำกันมา เล่นกับความโง่เง่าหรือไม่รู้เท่าทันความขี้โกงของกันและกัน

     สยามรัฐรายวัน 21 ธันวาคม 2554 

     น้ำท่วมใหญ่ลดลง เห็นแต่ขยะกองเป็นภูเขาเลากา กรุงเทพฯ ที่เดียวหลายแสนตันที่ค้างเก็บ นึกว่ามีแค่นั้น เก็บไปเท่าไรก็ไม่หมด เพราะชาวบ้านค่อยๆ ฟื้นฟูบูรณะบ้านเรือน จึงทะยอยขนสิ่งของที่เสียหายใช้ไม่ได้ออกมาทิ้ง ส่วนที่กองอยู่เป็นแสนๆ ตันนั้นเป็นของที่สะสมไว้หลายเดือนก่อนต่างหาก

     น้ำท่วมทำให้เห็นขยะที่ซ่อนอยู่ในซอกในซอย ที่หลบอยู่ในหลืบ รวมทั้งที่เปิดเผยอยู่ในบ้านที่ในยามปกติไม่เห็นกัน มาจากที่สะสมไว้ ได้ใช้บ้างไม่ได้ใช้เลยก็มี ซื้อมาไว้เพราะชอบใจตอนที่เห็นในร้าน ในห้าง ในตลาดนัด บนถนนทุกหนทุกแห่ง มีความสุขตอนซื้อ 

     ขยะมากมายมหาศาลเหล่านี้ คือ ผลผลิตของสังคมทุนนิยมที่มอมเมาให้ผู้คนอยากได้ อยากมี อยากกิน อยากสะสม กลายเป็นสังคมบ้าบริโภค ที่น้ำท่วมใหญ่ได้เปลือยให้เห็นผ่านกองขยะทั้งบนถนนและในบ้านเอง ข้าวของที่น้ำท่วมเสียหายจำนวนมากเป็นอะไรที่อาจไม่เคยได้ใช้เลยก็มีไม่น้อย 

    การกำจัดขยะในเมืองไทยส่วนหนึ่งมีซาเล้งที่เก็บให้ก่อนที่รถขยะของเทศบาลหรือกทม.จะไปถึง ซึ่งช่วยได้ไม่น้อย เพราะกระดาษ ขวด เศษเหล็ก พลาสติก และอะไรที่นำไปรีไซเกิลได้เป็นเก็บไปไม่เหลือ

     สยามรัฐรายวัน 14 ธันวาคม 2554 

     น้ำวันนี้มีภาพที่น่ากลัว ในหลายพื้นที่น่าเกลียดอีกต่างหากเพราะเป็นน้ำเน่า แต่ในความเป็นจริง น้ำคือชีวิต ไม่มีน้ำเราก็ตาย เราต้องการน้ำดื่มกินและทำนา ทำการเกษตร ปัญหาไม่ใช่น้ำ แต่เป็นปัญหาที่ตัวเราที่จัดการน้ำไม่เป็น

     น้ำที่ตกค้างอยู่ในหลายพื้นที่ในภาคกลางเป็นน้ำที่จำเป็นต่อการทำนาทำสวน เราคงไม่ไล่น้ำลงทะเลไปหมดจนเข้าสู่ภาวะแล้งและต้องเยียวยาภัยแล้ง ไม่ได้ล้อเล่น เพราะผวาน้ำท่วมที่กำลังลดที่เชื่อว่ามาจากความผิดพลาดของการบริหารจัดการน้ำ ทำให้หวาดกลัวว่า จะผิดพลาดอีกครั้งในการระบายน้ำ และจะมีแนวทางป้องกันไม่ให้ท่วมใหญ่ปีหน้าได้หรือไม่

    ความเชื่อมั่นของผู้คนหายไปเกือบหมด ไม่เชื่อมั่นในรัฐบาล กลไกต่างๆ ของรัฐในการป้องกันและแก้ไขปัญหา ไม่เชื่อมั่นเพราะคิดว่าไม่รู้จริง ไม่ใช้ข้อมูลความรู้อย่างมีประสิทธิภาพ ถ้าหากป้องกันทั้งหมดไม่ได้ก็ไม่น่าจะท่วมแบบเลวร้ายอย่างที่ผ่านมา

     แปลกแต่จริง คือ ฝนตกในประเทศไทยเฉลี่ยปีละประมาณ 1,500 มิลลิเมตร แต่เมืองไทยมีปัญหาน้ำท่วมและขาดน้ำในเวลาเดียวกัน จึงต้องถามว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

     สยามรัฐรายวัน 7 ธันวาคม 2554 

     หลังน้ำท่วมครั้งนี้ มีคนคิดอยากให้ย้ายเมืองหลวง จะย้ายไปทำไมเพราะย้ายไปแล้วก็คงเหมือนสร้างถนนเลี่ยงเมืองใหญ่ๆ ในประเทศไทยวันนี้ที่ถนนเหล่านั้นก็แออัดและจราจรติดขัดเหมือนเดิม แทนที่จะย้ายเมือง ผู้นำสังคมไทยกล้าย้ายคนกลับบ้านไหม เพราะคนส่วนใหญ่มาจากต่างจังหวัด

     คิดได้ไหมว่า ภายในปี 2020 จะทำให้ประชากรในกรุงเทพฯ และปริมณฑลจาก 12-15 ล้านคนอย่างในปัจจุบันลดลงเหลือครึ่งหนึ่ง

     นี่เป็นวิสัยทัศน์ที่อาจจะดูบ้าบิ่น แต่ถ้าไม่เปลี่ยนวิธีคิดให้ถึงรากถึงโคน เราคงจะหลีกเลี่ยงปัญหาน้ำท่วมและอื่นๆ ได้ยาก งบประมาณการพัฒนาเมืองหลวงคงมากกว่างบที่เอาไปพัฒนาทั้งประเทศ แค่รถไฟฟ้ารถใต้ดิน 10 สายก็กว่าครึ่งล้านล้านบาทแล้ว

     ถ้าแทนที่จะทุ่มงบประมาณพัฒนากรุงเทพฯและปริมณฑล แบ่งงบประมาณไปพัฒนาชนบท พัฒนาท้องถิ่น เพื่อให้คนอยู่ได้อย่างมีความสุขมากกว่าทุกวันนี้ มีงานทำ มีรายได้พอเพียง มีความมั่นคง ได้อยู่ใกล้ครอบครัว ช่วยกันสร้างชุมชนเข้มแข็งและพึ่งพาตนเองได้